sábado, 23 de noviembre de 2013

Chove prata en Pontevedra


 
De cando en cando abro o caixón do meu escritorio e remexo nunha morea de follas onde se acumulan os discursos. Non discursos de autoridades ou de fachendosas personalidades, que pouco ou nada son do meu interese, senón discursos de escritores. Alí, a carón do de Mario Vargas Llosa, cando recibiu o Premio Nobel e falou do seu amor pola literatura, ou xunto ao acabado de chegar de Antonio Muñoz Molina, co seu eloxio do oficio de escritor, co gallo da recepción do Premio Príncipe de Asturias das Letras, acubíllase nun modesto silencio o discurso que Fina Casalderrey pronunciou na entrega dos Premios Xerais de 2010, ao cumprirse 25 anos do Premio Merlín de Literatura Infantil e Xuvenil. Cando me achego a esa escrita sobre Merlín e a defensa da literatura infantil pónseme a pel de galiña ao longo de todo o texto polo latexo apaixonado na defensa da infancia e a súa literatura como unha pegada inesquecible ao longo das nosas vidas. Fala Fina das paxinas infantís que «os rapaces lamben como beben os gatiños», das contradicións e prexuízos dos adultos, do maxín das palabras, de rechouchíos e de caricias sereas na alma de todos nós. Porque se para Fina Casalderrey a escrita é importante, máis o son os nenos e nenas que a len. E por iso a súa literatura está feita para xente importante, para cativos nos que abrolla o xermolo dun futuro de liberdade no que a lectura é o mastro no que izar as bandeiras de verdade, non as de coloríns polas que a xente se anoxa e rifa, senón as da imaxinación, a esperanza ou o entendemento. Soprade todos para que o vento as axite ben forte! Dende onte a Real Academia Galega goza dun novo vento no seu interior, un vendaval que parte preto do Mosteiro de Lérez e chega maino ás páxinas dos seus libros. Delas saen follas de outono, o ulido dos seus doces, andrómenas, o amor polos demais, o compromiso co ser humano e cunha terra na que se afunde até o nariz para respirar ese alento convertido en ronseis de vida e de escrita.
Un, que ten dúas nenas, non lle chega a hora de poñerlle nas súas mans eses libros, porque, como todos, un sempre quere o mellor para os seus fillos, e daquela sabe que con Fina Casalderrey estarán na mellor das compañas. Aquel día, o do discurso do meu caixón, Merlín axitou a súa espada para que chovera prata no máxico altar da Illa de San Simón; onte, en Pontevedra, na súa Pontevedra, volveu chover prata.
 
Publicado no Diario de Pontevedra. 23/11/2013
Fotografía. Alumnos da Escola Fina Casalderrey xunto á nova académica (Rafa Fariña)

No hay comentarios:

Publicar un comentario